یه راه حل ارائه بده که تو پس زمینه ی خوابم، همه اش صدای استادم پخش نشه.

آدم، به کی بگه آخه؟!

 ...

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می‌شود هفتاد

«فریدون مشیری »

دارم از سر کار برمی گردم خونه و حسااااااااااااااااابی خسته ام، دلم می خواد چشمهام رو هم بذارم که تا رسیدن به مقصد یه کم استراحت کرده باشم.

میشینه بغل دستم و یه بنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــد حرف میزنه، معلوم میشه که دخترش ازدواج کرده و حالا خودش به تنهایی زندگی می کنه.از صبح خیابون ها رو گشته و اینجوری وقت گذرونده، از همه چی و از هیچ چی صحبت می کنه.جواب های بریده بریده و تک کلمه ای من که حاکی از بی حوصلگیم هست هم ، تاثیری تو میزان علاقه اش به صحبت کردن نداره.

یه جورایی داش مشتی حرف میزنه، با خودم میگم چه قدر شخصیتش شبیه قهرمان یکی از داستان های سیمین دانشوره!حیــــــــــــــــــف که خسته ام و حوصله ندارم.

بعد به این فکر میکنم که بانو دانشور چه قدر واسه پیدا کردن شخصیت های داستانهاش حوصله به خرج میداده و احتمالاً خیلی شنونده ی خوبی بوده.

بعدترش به این فکر می کنم که نکنه خودم هم یه روز همین جوری پیر و تنها بشم.

یه قسمتی از من، جا مونده

یه جایی، تو برفهایی که تا زانو می رسید

یه جایی، پشت پنجره ای که مرز گرمای خونه و سرمای بیرون بود

یه جایی، بین دلواپسی ها و تردیدها و اومدن و رفتن ها

پ.ن.می ترسم قبل اینکه بزرگ بشم، پیر شده باشم.

نباید دنبال ثبات بگردم

باید هر لحظه منتظر یه موج بلند باشم

باید هوشیار باشم،خیــــــــــــــــــــــــــلی هوشیار

می دونی عزیزم,

گاهی از ته دل آرزو می کنم که بهت بگم:خاااااااااااااااااااااااااااااااااااک بر سرت!

همیـــــــــــــــن جوری با "~" روی الف.

ولی خب نمیگم که بیشتر از اینا اذیت نشی.

پ.ن.1.مخاطب نوشته, خواننده ی این وبلاگ نیست.

پ.ن.2.عطر یاسمین با طعم کیکی که هنوز نپختمش ولی به فکرشم

چند وقتیه با خودم فکر می کنم که نکنه دارم بزرگ میشم؟

اصلاً نکنه دیگه بزرگ شدم؟هان؟

پ.ن.١:«تو نرفتی!نه!تو هنوزم اینجایی»

پ.ن.٢:عطر یاسمین با طعم هندونه

اولین غنچه های یاس،باز شدن

اونا کوچه‌ها رو دوس دارن
چون می‌دونن به خونه‌ای می‌رسه.

اونا جاده‌ها رو دوس دارن
چون می‌دونن به شهری می‌رسه.

اونا آسمونو دوس دارن
چون می‌دونن به ماه می‌رسه.

اونا ولی هیش‌وخ
هم‌دیگه رو دوس ندارن
چون نمی‌دونن، به کجا می‌رسه.

«هیوا مسیح»

*کپی شده از این پست وبلاگ چهار ستاره مانده به صبح